Ανεβασέ το

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
12 05 2014
σε Μελών

Τί έγινε ρε παιδιά; (μια απορία απ' τους "Απαράδεκτους" πάντα επίκαιρη)

Της Μελίνα Παναγιωτίδου*

Φτάσαμε στην τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου... Εδώ και καιρό προσπαθώ να καταγράψω μερικές σκέψεις μου για να τις μοιραστώ, αλλά μου ήταν σχεδόν αδύνατο. Τόσα πολλά που θέλω να πω, μα μου είναι τόσο δύσκολο να τα βάλω κάτω σε μια σειρά, ώστε να βγάζουν νόημα. Τώρα όμως, εδώ που φτάσαμε δεν μπορώ να μείνω “σιωπηλή”.

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη και απορώ ώρες ώρες με εμάς τους νέους αυτής της χώρας, που επιλέγουμε να μένουμε στην αφάνεια. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω ή δεν νιώθω κι εγώ απογοήτευση και ίσως ένα “πάγωμα”. Δεν είναι και λίγα αυτά τα οποία αντιμετωπίζουμε: ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια, μετανάστευση... Και δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να παλεύουμε. Τόσα χρόνια μας λέγανε “κοίτα την πάρτη σου”, “οι καλοί δεν χάνονται”, “θα την βρεις μόνος σου την άκρη” και άλλα τέτοια...

Και να που εδώ που φτάσαμε, βλέπουμε πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι...

Αν δουλεύεις είσαι τυχερός, ακόμα κι αν βγάζεις 300€. Το να μείνεις σε δικό σου σπίτι είναι άθλος, όσο για το ενδεχόμενο να ξεκινήσεις οικογένεια, μάλλον είναι “όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό”...

Μέλλον και προοπτικές διαγράφονται δυσοίωνα και η κατάθλιψη είναι η “μέση” ψυχολογική κατάσταση...

Για όλα αυτά νομίζω θα συμφωνήσουμε πως φταίνε οι “πολιτικοί” και οι κακές πολιτικές τους. Αλλά διαφωνώ κάθετα με την συλλήβδην καταδίκη όλων όσων ασχολούνται με τα κοινά είτε επειδή είναι λαμόγια, είτε επειδή είναι γραφικοί... Φταίμε κι εμείς που τους αφήνουμε να μας χειρίζονται όπως τους βολεύει.

Κάπου πέτυχα το εξής απόφθεγμα: “επειδή δεν ενδιαφέρεσαι για την πολική, δεν σημαίνει πως δεν θα ενδιαφερθεί αυτή για σένα”. Η “πολιτική” δεν είναι δουλειά κανενός “ειδικού”, αφορά και επηρεάζει όλο το κοινωνικό σύνολο. Τελικά λοιπόν, αν δεν εισβάλουμε μαχητικά στην πολιτική ζωή του τόπου, πώς περιμένουμε να δούμε μια άσπρη μέρα; Αν δεν προσπαθήσουμε εμείς να περιγράψουμε πώς θέλουμε το μέλλον μας, ποιός περιμένουμε να το κάνει για μας;

Καταρχήν λοιπόν, οφείλουμε να έχουμε μάτια κι αυτιά ανοιχτά, να γνωρίζουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Να γνωρίζουμε ποιοί είναι αυτοί που ξεπουλάν το μέλλον και την πατρίδα μας και σε αυτούς να αντισταθούμε. Να συμμετέχουμε!!! Όπως κατά τη μνημονιακή περίοδο πλήθος κόσμου έδωσε αγώνες (κεντρικούς και τοπικούς), να συνεχίσουμε....

Να συμμετέχουμε σε ό,τι πιστεύουμε πως βοηθά να χτίσουμε μια διαφορετική ζωή. Από πρωτοβουλίες σε γειτονιές μέχρι πολιτικές οργανώσεις και κόμματα. Για να τα εμπλουτίσουμε και με τη δική μας οπτική, δράση, όραμα... Να χτίσουμε ένα όραμα για το πως θα βγούμε απ' το τέλμα μαζί και με άλλους. Φίλους, γείτονες, συναδέλφους...

Κάπως έτσι είδα κι εγώ τη συμμετοχή μου ως υποψήφια για το δήμο μου, με την “Στάση Βύρωνα”. Γιατί πιστεύω κι εγώ βαθιά πως η στάση που κρατάει ο καθένας μας, είναι αυτή που θα βελτιώσει ή θα αφήσει στην κατρακύλα τη ζωή μας!

Για τον δήμο, την περιφέρεια, την χώρα μας συνολικά...

Μπορούμε να το κάνουμε και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, πρέπει να ξεκινήσουμε τώρα (έχουμε ήδη αργήσει!). Ας στείλουμε μέσα από τις εκλογές λοιπόν, μαζικά, το μήνυμα πως δεν πάει άλλο και πως είμαστε εδώ να βοηθήσουμε και να δουλέψουμε για να αλλάξουμε πορεία!

“Όλοι για έναν και ένας για όλους”, μια κοινωνία “σώμα” απέναντι στους εκμεταλλευτές μας!

*Η Μελίνα Παναγιωτίδου είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την Δημοτική Πρωτοβουλία "Στάση Βύρωνα", (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)

Διαβάστηκε 1727 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(8 ψήφοι)

Σχετικά Άρθρα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια